Хүүхдээ цэцэрлэгт нь хүргэж өгчихөөд, ажил руугаа явах санаатай замын хажууд гар өргөн зогссон
Цэцгээгийн дэргэд саарал өнгийн такси пархийтэл тормозлон зогсов.
-Хороолол! гэсэн ганцхан үг хэлээд арын суудалд суусан Цэцгээг зав зай ашиглан нүүр амаа будахаар зэхэн цүнхээ уудалж эхэлтэл:
-Чи чинь Цэцгээ юу даа хэмээн жолооч эр баргил бүдүүн хоолойгоо паржигнуулан асуух нь тэр. Бүсгүй тэрхэн зуур ихэд гайхан "За байз энэ чинь хэн байдаг билээ" гэж бодсоноо:
-Тийм ээ, би Цэцгээ мөн байна. Харин өөрөө хэн билээ? -Чи үнэхээр намайг танихгүй байна уу? Тэгвэл арван хэдэн жилийн өмнө охин биеийг чинь анх тэвэрсэн тэр хүн чинь байна даа. Ил шулуухан, ичгүүр сонжуургүй хэлсэн тэр үгийг сонсоод ичингүйрэх аядсан хэдий ч бүсгүй кабины толинд жолоочийн царайг харж амжлаа. Баатар! Мөн байна. Үнэхээр түүний охин биеийг анх эзэмдэн хорвоогийн уран тачаангуйн бал бурмыг амтлуулсан тэр хүн одоо яг дэргэд нь сууж байх аж.
-За одоо танив уу?
-Танилаа.
-Чи ч огт өөрчлөгдөөгүй байх шив. Хоёр хүүхэдтэй болсон гэж дуулсан. Харин одоо харсан чинь хүүхэд гаргасан гэж хэлэхээргүй байх чинь.
-Тийм байна уу. Арай үгүй байлгүй дээ.
-Ингэхэд хоёулаа нэгэнт уулзсаных нэг аятайхан газар ороод жаахан суувал...
-Хэрэггүй ээ. Би өөр тийшээ явмаар байна.
-Хаашаа явах гэж? -Хүн амьтангүй, сайхан цэнгэг агаартай газар очъё. бололгүй яах вэ? Харин ажил чинь... -Санаа зоволтгүй ээ. Харин би түүнийг одоохон зохицуулчихна.
Бүсгүй утсаа залган хэн нэгэнтэй ярьж эхлэв.
-Харин тийм ээ, маш чухал ажил гарлаа. За баярлалаа хэмээн бүсгүйн ярихыг сонсоод жолооч эр хамт явахаар шийдсэнийг түвэггүйхэн ойлгов.
-Хаачих вэ?
-Хөдөө гарна.
Бүсгүйн ийнхүү эрс шийдмэг хариулахыг сонсоод Баатар машинаа асаан хөдлөв. Зам зуур зогсон дэлгүүрээс идэх уух юм худалдаж авлаа. Хэн хэнийх нь сэтгэл их догдлон олон жилийн өмнөх нэгэн учралаа нэхэн санасаар. ...
Цэцгээ есдүгээр ангиа төгсгөөд аав ээж дээрээ амралтаараа ирчихээд байв. Нэгэн үдэш саалиа сааж, малаа хотлуулчихаад байж байтал мотоцикльтой хүн пажигнуулсаар давхиад буусан нь энэ Баатар. Тэр үед хот хөдөө хоёрын дунд наймаа хийсэн шиг манаргаж явсан билээ. Өтгөн хар хөмсөгтэй, яралзсан цагаан шүдтэй, нутгийнхаа цөөхөн хэдэн "Юндэн"-гийн тоонд багтдаг энэ залууг Цэцгээ урьд өмнө хэдэнтээ харж байсан боловч нэг их анзаардаггүй, "сумын хэдэн хүүхнүүдийг оймс шигээ сольж байдаг эр" гэж сонсоод сайн учрыг нь ололгүй өнгөрдөг аж. Баатар.аавтай нь дотносон яриа дэлгэж, хол ойр, хот газрын сонин хачин, бараа таваар, арьс түүхий эдийн талаар ярилцаж суухдаа үе үе Цэцгээг ажиглан, хулгай нүдээр дагуулан хараад буйг охин эм хүний зөн совингоор битүүхэн гадарлаад авав. Ингээд цай хоол, яриа хөөрөө өндөрлөж, унтахаар хэвтэцгээжээ. Хойд талын орон дээр хэвтсэн эцэг нь дэрэн дээр толгой тавив уу, үгүй юу л пижигнэтэл хурхиран үхэр буугаар буудсан ч сэрэхээргүй нам унтаж орхих нь тэр. Охин орондоо ороод хэвтсэн даруйд нойр нь хүрч өгсөнгүй. Эргэж хөрвөөж, элдэв юм бодон хэвтэж байхдаа "Эр хүн ямар сонин байдаг бол. Охидууд янз янзын л юм хоорондоо ярьж байхыг сонссон. Бүүр ангийнхаа хөвгүүдтэй юу яасан гэж ирээд л... Бодоод байхад эвгүй ч юм шиг".
Түүнийг ийнхүү бодолд автан хөрвөөж хэвттэл хөнжлийнх нь зах дээш сөхөгдөн өвөрт нь хүн ороод ирэх нь тэр. Бүр дотоожноос өөр хувцасгүй шав шалдан. Охин ихэд цочин айж сандран хашхирах гэсэн боловч амыг нь нэг гараараа таглаад "Чишш чимээгүй, одоохон" гэж чихэнд нь аахилж уухилан шивнэснээ, нэг гараараа гэдэс, хэвлийг нь илэн доошилсоор дотоож руу нь оруулан, "нууцын орон"-д нь хүрээд улмаар хэлүүг нь дээш доош сөргүүлэн зөөлөн зөөлөн чимхэж байв. Энэ үед охины хамаг биеэр нь цахилгаан гүйдэл тархсан юм шиг салгалан чичирч, хоёр гуяа тас хавчин хэвтэхэд залуугийн зантгар эрхтэн дотоожныхоо цаанаас бөөр давсгийг нь зад татчих шахан "гозолзох" аж. Төд удалгүй тархи толгой нь дүйрэн, эргэн тойрон юу болоод байгааг ор тас умартан, гагцхүү хормын дараа учран золгох хорвоогийн нүгэлт үйлийг зөнгөөрөө мэдрэн нүдээ тас аниж, залуугийн цээжээр тэврэн авлаа.
Нэгэнт "хувьсгалын тохироо" бүрдсэн тул залуу эр ч охины нойт оргин пэмбийж орхисон эрхтэн рүү "илд"-ээ зоож орхиод аажуухан нэгэн жигд хэмээр хөдөлж эхлэхэд аав ээжээсээ санаа зовсон Цэцгээ аль болохоор дуу чимээ гаргахгүйг хичээн , хэдийгээр тааламжтай сайхан байгааг нь бодвол удаан цохиулмаар байвч аав ээж мэдчихвэл сүйд болох вий хурдхан шиг дуусгайсай" гэж бодон аяархан гиншин алаг нүднээсээ нулимс цувуулан хэвтэнэ. Дур тачаал нь оргилдоо хүрэх үест Баатар хэд сүрхий хүчтэй овогнон хөдөлснөө "аа, оо" хэмээн дуу шуу болохын үест охины биеэс шингэн зүйл урсан гарахуйяа "яанаа шээчихлээ" гэж бодоод хэт санаа нь зовжээ. Залууг ааг амьсгаагаа дарж ядан хажуугаар нь зэрэгцэн хэвтэж байхад энэ тухайгаа хэлье гэж бодсон ч зориг хүрсэнгүй. Тэр шөнө хамаг бие нь хөндүүр оргин хонож, өглөө нь хөнжил гудсаа хурааж байтал дэвсгэр даавуун дээр нь час улаан сарнай лугаа хэлбэртэй улаан толбо байхыг үзээд охин насаа ард үлдсэнийг мэдэрсэн аж. Ингэж л Баатар гэгч энэ эр түүний эр хүний амьсгаа ч ойртож байгаагүй онгон залуу биенд нь түрэмгий халдсан юм.
Тэр хоёр энэ тухай эргэн дурсаж, тус тусын бодолд автан явсаар хотоос арваад километр хэртэй холдсон хойно сая зогсоод бие биенээ тэврэн авч ум хумгүй үнсэлцэж гарлаа. "Би энэ мөчийг тэсэж ядан хүлээж байлаа" гээд Цэцгээ догдолсон сэтгэлээ барьж ядан хэлээд Баатарын өмдний товчийг тас татахаас наахнуур тайлж орхиод, гараа дотоож руу нь оруулан "догшин бор"-ыг нь хөтлөөд гаргаж ирлээ. Залуу эр ч тэр дор нь хариу барьж бүсгүйн банзлын хормойг дээш сөхөн өмдийг нь шувтлаад арваад жилийн тэртээ анх цоолж байсан тэр л цэнгэлийн цөөрөм руү "их буу"-гаа лавхан түлхэж оруулаад тэнхээ мэдэн балбаж гарахад бүсгүй дур тачаалдаа галзуурах шахан орь дуу тавина. Хэн хэн нь тэгтлээ их хүсэж тачаадсандаа болоод тэр үү эхний хавьталт тун удаж төдсөнгүй зэрэг дур тавьж, хэдэн хором амьсгаа дарсны дараа дахиад ужид цэнгэлээ үргэлжлүүлцгээж гарлаа. Энэ удаа хүүхнийг машины суудал түшүүлэн тонгойлгож зогсоогоод араас нь "гөвж" өгөв. Хүүхэн өөдөөс нь тонтгор өгзгөө займчин хөдөлж дур хүслийг нь бүр ч их хөвсөлзүүлнэ. Хэдэн ч удаа загас наадуулж, хэдэн ч удаа дур тавьцгаасан юм бүү мэд. Ямар ч л байсан хэн хэн нь хөл дээрээ зогсох нь битгий хэл удаан ч сууж чадахгүй болтлоо тамирдсан байв.
-Чамаас хойш хэд хэдэн хүнтэй унтаж үзсэн ч яг анхныхаа шөнө шиг тийм гоё таашаалыг авч үзсэнгүй. Харин өнөөдөр...
-Би ч гэсэн. Ямар гоё байв аа.
-Тийм ээ. Чи бид хоёр өнөөдөр ямар азаар уулзсан юм бол.
-Хоёулаа ер нь үе үе уулзаж, бие сэтгэлийн жаргалаа хуваалцаж байя л даа.
-Тэгьелдээ. Тэр хоёр ийн янагханаар ярилцаад халуухнаар тэврэлдэв. Арван хэдэн жилийн өмнөөс турьхан охин өдгөө бандайж тантайсан бор авгай болж, өндөр цэвэрхэн цагаан залуу явсан Баатар тос тортог үнэртүүлсэн бүдүүн хадуун жолооч эр болж дүр төрх хэлбэр галбир нь ихэд өөрчлөгдсөн хэдий ч тэр хоёрыг нэгэн зүйл холбож байв. Чухам ямар гэгчийн ид шидтэй зүйл холбож буйг уншигч та тааварлаж буй биз ээ.
